NL
Jan De Nys (°1949) is bekend als de voormalige eigenaar van IN SITU galerie in Aalst en als curator van diverse (stads)tentoonstellingen. Minder bekend is dat hij van 1967 tot 1987 ook actief was als kunstenaar. Nadat hij zijn galerie heeft stopgezet, heeft hij in 2015 opnieuw de draad van zijn artistieke praktijk opgenomen. Daarbij valt op dat zijn werk – ondanks de lange breuk – opvallend coherent is. De Nys’ interesseveld gaat uit naar het statuut van het beeld in onze hedendaagse maatschappij. Hij werkt doorgaans met gevonden foto’s of afbeeldingen in de openbare ruimte omdat die vaak verweerd zijn door de natuurelementen. Die foto’s gaat hij boven elkaar leggen waardoor een nieuw beeld ontstaat dat zich niet onmiddellijk laat ontcijferen. Eerst maakt hij zijn collages manueel – als een voorbereidende schets – voordat ze worden overgezet op computer.
ENG
Jan De Nys (b. 1949) is known as the former owner of the IN SITU gallery in Aalst and as the curator of various (municipal) exhibitions. A lesser-known fact is that he was also active as an artist from 1967 to 1987. After closing his gallery, he picked up his artistic practice again in 2015. What is striking is that, despite the long hiatus, his work is remarkably consistent. De Nys’s field of interest is the status of the image in contemporary society. He usually works with found photographs or images in the public space because they are often weathered by the elements. These photographs are superimposed so that a new image emerges which cannot be immediately deciphered. He begins by makinga manual collage – a sort of preliminary sketch – which is then transferred onto a computer.
De Nys heeft een voorkeur voor anonieme portretten. Hoewel hij soms ook in eigen archieffoto’s duikt, werkt hij het liefst met gevonden afbeeldingen (die hij opnieuw fotogrfeert) omdat er zo meer afstand is ten opzichte van zijn bronmateriaal. Door mug shots, doodsprentjes en verkiezingsaffiches die hij boven elkaar afbeeldt geeft De Nys zijn eigen interpretatie aan het portretgenre. Daarbij staat de notie van herinneren, gedenken en vergeten centraal. Zijn werk gaat over tijd, over het vervagen van herinneringen.
Zijn werk, dat ook meer abstracte visuele composities omvat, is het resultaat van een gelaagd proces van appropriatie, superpositie en juxtapositie. De afgescheurde affiches roepen het werk op van Jacques Villeglé of Mimmo Rotella. Maar bij De Nys zit er nog een fotografische filter tussen. Zijn afbeeldingen van afgebladerde foto’s of deuken in een paneel roepen een gevoel van diepte op en zijn een trompe l’oeil. Het gaat dan ook om een spel met textuur, naast vaak ook een zoektocht naar het seriële, naar herhalingen en patronen.
De Nys has a preference for anonymous portraits. Although he sometimes dips into his own photo archive, he prefers to work with found images, which he rephotographs, because this gives him more distance from his source material. By placing mugshots, memorial-card pictures and election posters one on top of the other, De Nys offers us his own take on the portrait genre. The notions of remembering, commemorating and forgetting are central to this. His work is about time and the way in which memories become blurred.
His work, which also includes more abstract visual compositions, is the result of a layered process of appropriation, superposition and juxtaposition. His torn posters evoke the work of Jacques Villeglé and Mimmo Rotella, but with De Nys there is another photographic layer in-between. His pictures of peeled-off photographs or dents in panels create a sense of depth and a trompe l’oeil effect. De Nys plays on texture while often also searching for seriality, for repetitions and patterns.
Behalve afbeeldingen smokkelt De Nys ook flarden tekst in zijn werk die een nieuw leven krijgen. Het gaat om de taal van de straat die wordt gebruikt bij betogingen, stakingen of protestmarsen, met woorden zoals ‘sociaal’, ‘crisis’, ‘revolt’ of ‘droit des femmes’. Die laatste term zet hij visueel kracht bij door een afbeelding van het Vrijheidsbeeld samen te voegen met een Mariabeeldje.
Besides images, De Nys also smuggles snippets of text into his work that are given a new lease of life. This is the language of the streets used in demonstrations, strikes or protest marches – words such as ‘social’, ‘crisis’, ‘revolt’ and ‘women’s rights’. The latter, for example, is visually reinforced by an image of the Statue of Liberty merged with a Virgin Mary figurine.
Door te werken met gevonden materiaal kaart de Nys ook de notie van auteurschap aan. Zo gaat hij bij afbeeldingen van betogingen de slogans wissen of aanpassen. Maar hij nodigt evengoed mensen uit om woorden te bedenken bij zijn composities zoals hij nu ook in Emergent doet. De Nys brengt het straatbeeld de white cube binnen maar maakt evenzeer de omgekeerde beweging. Zo stelde hij zijn werk – zoals een grote collage van verschillende afgescheurde affiches – ook tentoon buiten de veilige muren van een galerie of kunstinstelling. Dat billboard was geruime tijd te zien in het centrum van Aalst. De Nys heeft die installatie, in licht gewijzigde vorm, ook voorgesteld in Emergent in Veurne, in een ruimte die niet toevallig wat meeheeft van een passage om zo alsnog aan te sluiten bij de oorspronkelijke opstelling in de openbare ruimte. In Veurne stelde hij in voorjaar 2023, in samenwerking met een aantal horecazaken van de stad, ook een stoepbord voor hun zaak op met op beide zijden een van zijn fotobeelden. Als een stoorzender die even de gebruikelijke gang van zaken, of de logica van commerce, ontwricht.
Sam Steverlynck naar aanleiding van tentoonstelling ‘ZINDERING’ in Emergent, Veurne, voorjaar 2023.
By working with found material, De Nys also explores the concept of authorship. In his images of demonstrations, for example, he deletes or modifies the slogans. At the same time, he invites us to think of new words to accompany his compositions – as he does now at Emergent. De Nys brings the street scene into the ‘white cube’ but he also does just the opposite, exhibiting his work – such as a large collage of several torn-off posters – outside the safe walls of a gallery or art institution. That billboard was on display in downtown Aalst for some time. De Nys also presented this installation in a slightly modified form at Emergent in Veurne, in a space that bore more than a passing resemblance to a passageway, recalling the original installation in the public space. Similarly, in Veurne in the spring of 2023, the artist, in collaboration with a number of the city’s cafés and restaurants, put up signs on the pavement in front of the various businesses: either side of these signs featured one of his photographic images. The sign was like a jamming device that momentarily disrupted the normal course of events or the logic of commerce. Sam Steverlynck on the occasion of the ZINDERING exhibition at Emergent in Veurne, spring 2023.
Flirtend tussen fotografie en schilderkunst, haken de werken van Marcel Berlanger (°1965) en Jan De Nys (°1949) wondermooi in elkaar. In The Parrots, hun derde duotentoonstelling, komen hun universa dichter dan ooit bij elkaar. Zo blijkt onder andere uit een editie die de alte kameraden samen ontwierpen – een zwart-wit fotografisch beeld van een naakte jongedame gemaakt door De Nys dat Berlanger vervolgens een tweede leven als schilderspalet gaf. Verwijzingen naar vrijheid, peace & love zoals een papegaai die als een aureool rond het hoofd van het meisje zweeft, in combinatie met toevallig aangebrachte verf, als sporen van het werkproces – deze editie vormt een perfecte samenvatting van hun artistieke praktijk.
Straddling the boundary between photography and painting, the works of Marcel Berlanger (b. 1965) and Jan De Nys (b. 1949) fit together beautifully. In The Parrots, their third joint exhibition, their worlds converge more than ever. This emerges clearly from, among other things, an edition that the long-time partners designed together: a black-and-white photographic nude of a young woman by De Nys which Berlanger then gave a second life to using his painter’s palette. With references to freedom and ‘peace and love’ (a parrot floating like a halo around the woman’s head) and some randomly applied paint (traces of the work process), this edition is a perfect summary of their artistic practice.
Meer dan dertig jaar lang houdt hun vriendschap intussen stand. Waar Berlanger consequent het pad van beeldend kunstenaar bewandelde, zette De Nys verschillende petjes op. De meeste zullen hem wellicht herinneren als de bezieler van Galerie In Situ, een kunstruimte die Aalst mee op de kaart zette. De Denderstad zal hem ook herinneren als curator van hedendaagse kunst – drie decennia lang bracht hij er kunst tot bij het volk. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan: enkele jaren geleden keerde De Nys terug naar zijn eerste liefde als beeldend kunstenaar – een weg die hij van ’67 tot ’86 reeds intens verkende.
The two have been friends for more than thirty years. Whereas Berlanger continued on the path of visual art, De Nys took on various roles. Most will remember him as the driving force behind the IN SITU gallery, an art space that helped put Aalst on the map. And this city on the river Dender will remember him as a curator of contemporary art who, for three decades, brought art to the people. But blood will tell. A few years ago, De Nys returned to his first love, visual art – an avenue he had already intensely explored from 1967 till 1986.
De stijl van Jan De Nys is direct, ruw, morsig. De kunstenaar vertrekt van fotobeelden uit zijn archief. Beïnvloed door het nouveau réalisme met kunstenaars als Martial Raysse en zijn eigen experimenten met kleurenfotokopieën in de jaren ’70, combineert hij verschillende, doorgaans zelfgemaakte, opnames van, althans voor het publiek, anonieme personages. Zijn composietbeelden hebben een geabimeerd karakter. Van een naakt vrouwenlichaam beklad met verfspatten, zwaar getatoeëerde borsten van een vrouw in de herfst van haar leven, tot een afgebladderde, door de zon verbleekte reclameposter waarop enkel nog de fonkelende ogen en de glanzende haardos van een model waarneembaar zijn. Op haar lichaam lezen we restanten van een met graffiti gespoten expliciete boodschap ‘*ck yo’. Op het achterplan bespeuren we een afbladderende affiche waarop enkel nog de letters ‘hermit’ leesbaar zijn, boven een afbeelding van een burgerman die bijna volledig verscholen gaat achter een gigantische molensteenkraag, of hoe het volkse hier hand in hand gaat met het elitaire. De afgebeelde personages ogen vaak onschuldig, zoals de twee deernes in een wit plunje waarover overblijfsels van een in de jaren ’70 populaire affiche ‘denk aan onze vriendjes’ zijn gedrukt. De onschuld is vaak schijn. Zoals een grofkorrelige print van Mickey Mouse, een animatiefiguurtje dat sinds de Black Lives Matter-beweging toch niet zo onpartijdig blijkt te zijn – aangezien de traditie van de racistische minstrel shows een van de belangrijkste inspiratiebronnen zou zijn. De Nys combineerde de foto met een fragment uit een onderzoeksverslag naar president Trump, getiteld Report On The Investigation Into Russian Interference In The 2016 Presidential Election. Vele passages zijn er geschrapt en vervangen door de woorden Harm to Ongoing Matter, zoals zichtbaar in de linkerbovenhoek van het werk.
Eén plus één is drie, zo blijkt uit The Parrots. Het naast elkaar plaatsen van het oeuvre van beide meesters maakt raakvlakken en botsingen zichtbaar, of houdt ze net onzichtbaar. Het is aan het oog van de bezoeker om deze te ontdekken.
Jan De Nys’s style is direct, raw and grimy. The artist takes photographic images from his archive as his starting point. Influenced by the nouveau réalisme and such artists as Martial Raysse and his own experiments with colour photocopies in the 1970s, he combines various, usually self-made shots of anonymous (at least for the general public) figures. His composite images take on a damaged aspect: from a naked female body splattered with paint via the heavily tattooed breasts of a woman in the autumn of life to a peeling, sun-faded advertising poster on which the only thing we see are the sparkling eyes and shiny hair of a model. On her body, we can just make out the explicit message ‘**ck yo*’ spray-painted in graffiti. In the background, we notice a peeling poster on which only the letters that make up ‘hermit’ are still legible above an image of a bourgeois who is almost completely hidden behind a huge millstone collar – here, pop goes hand in hand with elite. The figures depicted often look innocent, like the two girls in white, printed over with the remnants of a ‘Think of Our Friends’ poster, popular in the 1970s. The innocence is often an illusion – like the grainy print of Mickey Mouse, a cartoon figure who, as it turns out in the wake of Black Lives Matter, is not so innocent after all, given that the tradition of racist minstrel shows was a major source of inspiration for the character. De Nys combines the photo with an excerpt from an investigative report on President Trump, entitled Report on the Investigation into Russian Interference in the 2016 Presidential Election. Many passages have been blacked out and replaced with the words Harm to Ongoing Matter, as seen in the top left-hand corner of the work.
One plus one makes three, as The Parrots shows. The juxtaposition of the works of two masters reveals common areas as well as contrasts – or, on the contrary, conceals them. It is up to the visitor’s eye to discover them.
Fragment uit tekst van Sofie Crabbé ter gelegenheid van expo “The Parrots”
Excerpt from the text by Sofie Crabbé on the occasion of the exhibition The Parrots